Kennen jullie H, een jonge vrouw uit Eritrea? Ik wil jullie graag over haar vertellen.

H* neemt heel vaak contact met mij op. Niet voor zichzelf. Dat vrijwel nooit trouwens, enkel wanneer ze echt niet anders kan. Neen, H. is een beetje de ‘mater familias’ voor een deel van de Eritrese gemeenschap in het park.

Elke keer komt ze naar mij toe met iemand die geen Engels spreekt. Een man of een vrouw, uit Eritrea of Ethiopië. Elke keer een ander verhaal. Maar elke keer probeert ze opvang te vinden voor haar vrienden. Sommigen werden opgesloten in een centrum en hebben hulp nodig. Andere keren tolkte ze voor mij en haar opgesloten vrienden. Soms kwam ze goed nieuws brengen: een vrijlating of een goedgekeurde asielaanvraag van iemand die bij mij was gekomen.

Ik weet niet hoeveel gezinnen H. aanspreekt om een bed voor haar vrienden te vinden. Ze heeft eindeloos veel geduld. Vrijdagavond bedankte ik haar nog voor alles wat ze doet en vroeg ik haar of ze een plek had om te slapen. “I don’t need, I try each day. Very difficult for me, you know …” Haar stem brak. Ze blijft me dit nu al enkele weken herhalen. Maar het is een gebroken vrouw, dat voel je meer en meer.

Deze kleine dame levert elke dag een strijd om te overleven. Haar emmer is bijna vol, maar toch vindt ze nog de energie om anderen te helpen. Haar gebetenheid is werkelijk indrukwekkend.

Wanneer H op een dag uw pad kruist, sluit haar dan in uw armen. En in uw hart.

*Eerste letter van haar Europese naam