Er zijn deuren die wél open zijn

Dit weekend weer mijn kleine bijdrage geleverd als chauffeur voor BURGERINITIATIEF VOOR OVERNACHTINGEN.

Twee stille, zwarte mannen in mijn auto, N. en A. uit Zuid-Soedan. Als we de tunnel uitkomen zien ze het rode kruisje van de Basiliek en hun gezicht klaart op. Duidelijk een teken van herkenning in het warrige Brussel waar ze al 10 dagen her en der verblijven bij gastvrije burgers.

“Basiliek van Koekelberg”, zeg ik. Ze herhalen het luid in koor met een leuk accentje. We moeten er om lachen. “Big”, zegt S. “Yes”, zeg ik, “very big”. “If we would put beds inside, the whole parc could sleep there.” Gegrinnik. Het lijkt hen wel een leuk idee. “Closed?” vraagt S. “Yes, closed.” Jammer, denken we met z’n allen.

We rijden in stilte door naar Dominique, een warm nest dat ze al kennen. Er zijn deuren die wél open zijn.