Waar ze het meeste voor komen is een slaapplaats

Hallo iedereen

Met mijn familie (koppel met twee kinderen van 3 en 1 jaar) vangen we nu al sinds bijna twee maanden meerdere nachten per week mensen op uit het Maximilaanpark. We hebben tot nu toe al veel verschillende personen langs gehad: Mannen, vele jongens (16-20 jaar oud) en een moeder met haar zoon (7 jaar). Er waren mensen uit Irak, Libië, Eritrea, Soedan, Syrië, Tsjaad, en misschien ben ik er enkele vergeten.

Sommigen blijven één nacht, anderen een paar dagen, sommigen komen meerdere keren terug en anderen ga ik zeker nooit meer terugzien.
Behalve één keer toen ik een “duo” iets minder sympathiek vond, was het altijd echt leuk om die mensen hier te hebben. … Sommige babbelen een beetje met ons en brengen tijd met ons door, anderen verdwijnen heel snel in de ochtend. Soms gaan ze met ons winkelen en koken voor ons (win-win voor iedereen: ik heb keuken-verlof, ze eten wat ze graag hebben en het is altijd lekker!), soms gaan ze naar de speeltuin met ons of “lezen” boeken met onze kinderen. Maar vaak, vooral tijdens de week, gaat alles vlot: Ze worden laat in de nacht naar ons (klein) appartement gebracht en we moeten vroeg in de ochtend opstaan, dus is er niet echt tijd voor een lang gesprek.
En dit is ook niet erg volgens mij, want waar ze het meeste voor komen is een slaapplaats en een douche en misschien (dankzij Wifi) om contact op te nemen met familie en vrienden. Vaak willen ze niet eens iets eten, omdat ze ’s avonds in het park al gegeten hebben en dus is een klein, “klassiek” ontbijt in de ochtend voldoende.
(Vele snoepen wel heel graag . Ik zet altijd thee (met veeeeel suiker !!), koekjes, nootjes enz in hun kamer en meestal is het ’s morgens leeg  )
Dus ook al ben je eerder “introvert” en voel je je niet altijd op je gemak met anderen maakt dat niet uit, als je maar en warm, hartelijk glimlach voor hen hebt.

Soms voel ik mij niet echt “gastvrij” omdat we moe zijn (twee kleine kinderen hé), want – ook al is het niet veel werk – betekent het toch bedden opmaken, thee maken, vriendelijk zijn, enz. Maar zodra onze deur opengaat en de bestuurder daar staat met de mensen die hij ons brengt, zodra we handen schudden en de eerste verlegen glimlachen verschijnen, als ik de opluchting en dankbaarheid zie, dan ben ik gewoon blij dat we deze buitengewone kans hebben om te helpen en ze ook gebruiken!

So … don’t hesitate, just go for it