Ze lachen, want dit is duidelijk een van de eerste dingen die gastgezinnen doen

Hallo, hier enkele woorden die ik eergisteren schreef nadat ik mijn eerste gasten ontving. Een getuigenis tussen zovele andere, bedankt om er elke avond te zijn.

 

Een post…extra. “Vanavond hebben we 100 plaatsen tekort om vluchtelingen uit het Maximiliaanpark te herbergen.” Een bericht van het Burgerplatform met daarbij een noodtelefoonnummer.
Vanavond is het koud, mijn kinderen zijn er niet. Ik heb plaats thuis.

Wie mij kent weet dat ik gevoelig ben aan de zaak. Dat ik vaak berichten deel, dat ik er geregeld over probeer te praten tijdens mijn radio-uitzendingen. Meermaals zei ik tegen mezelf… doe het, komaan. Ik heb vaak excuses gevonden, reële of gemakkelijke en ik heb het nooit gedaan.
Vanavond was ik thuis. Ik had geen vrienden te eten, noch bijzondere dingen gepland. En ik heb gebeld.
Aan het andere eind, een rustige en glimlachende stem. Die van Yoon, vrijwilliger. Ik vertel hem dat ik drie plaatsen heb en dat ik de bedden opmaak. Hij antwoordt dat ik tijd heb om alles in orde te maken, dat ze een beetje wanhopig zijn omwille van het aantal overnachtingen dat ze nog moeten vinden en dat ze er nog lang zullen zijn.

Ik kom aan in het Maximiliaanpark. Ze staan inderdaad nog met velen te wachten. Ik kruis gezichten, ik glimlach een beetje naar hen. Ik vraag me af wat er zal gebeuren.
Ik ga richting een “witte jas” van een vrijwilliger, ik stel me voor. Yoon en een jong meisje noteren mijn voornaam, vragen me of ik mijn gasten morgen kan terugbrengen. Ik antwoord ja. Zij gaat hen zoeken.
Wie? Wie van deze onbekenden komt bij ons? Ze zullen met 3 zijn, Soedanees en Malinees.
Vluchtige kennismaking, een paar stappen tot aan de auto. De rit verloopt bijna helemaal in stilte. Wat te zeggen? Welke vraag stellen en hoe de vaak gehoorde vermijden? Niks forceren. Laten komen…
Bij mij aangekomen toon ik de badkamer en de kleine kamer van mijn kinderen. Mijn Malinese gast gaat discreet slapen. De anderen doen hun schoenen uit en volgen me naar het salon. We zetten ons. Ze hebben geen honger. Ze spreken niet erg goed Engels. Ik toon hen foto’s van mijn kinderen en mijn partner. Ze lachen want dit is duidelijk één van de eerste dingen die gastgezinnen doen. We praten een beetje over alles en niets. De taal is een barrière in die dingen. Na enkele minuten gaan we slapen. Ze bedanken me, ik herhaal “welkom”.

Dan hoor ik hen praten in de kamer van mijn zonen, lachen ook. Ik glimlach gewoon.
Dus waarom deze ervaring op het net delen? Omdat ze heel eenvoudig is. Zoals de stap om te zeggen “ik ga ervoor”. Zoals ook accepteren dat ik het niet de hele tijd zal doen, omwille van goede of slechte redenen. Maar dat ik me op een dag opnieuw zal laten verleiden door de oproep van de vrijwilligers.
Vanavond is er niets speciaals gebeurd. Neen.
Vanavond zijn er gewoon drie mensen die niet in de kou geslapen hebben en wij hebben geglimlacht…