Dag Charles

Dag Charles (Charles MICHEL)

Ik had vanochtend zo’n zin om je een verhaal te vertellen, ongetwijfeld een verhaal dat vele families je zouden kunnen vertellen.
Het is het verhaal van Ali (zoek hem niet, hij is hier niet meer). Hij is Soedanees, hij was 15 jaar toen hij aan zijn grote tocht begon (je kent deze weg, het is dezelfde die duizenden mensen gaan), het is de hel van Libië, de oversteek van de Middellandse Zee, de vingerafdrukken in Italië, Parijs, Calais, Brussel, Calais, Brussel…! Onze familie ontmoet hem begin november in het Maximiliaanpark. We herbergen hem en zijn vrienden, hij liegt over zijn leeftijd, hij is ervan overtuigd 19 jaar te zijn! Om te kunnen overleven, moet je soms kunnen liegen (dat ken je)! Zijn droom, zijn zus en moeder vinden in UK, maar vooral ‘STUDEREN’. Stel je voor! Jongens die deze hele weg afleggen omdat ze willen kunnen studeren. Het moet gezegd worden dat hij ongelofelijk intelligent is, hij leert me Engels. Vanaf toen is hij elk weekend bij ons thuis. Mijn vrouw noemt hem haar ‘little boy’. We vierden zijn verjaardag. Twee weken geleden, een nieuwe inval van de politie in het Noordstation (vaak spreek jij, op de kanalen van de RTBF, over je ‘humane en strenge’ politiek). We zijn naar de hoofdstad gereden om zeker te zijn dat hij in veiligheid was. We hebben hem teruggevonden. Hij was aan het einde van zij bobijn, hij is huilend in de armen van mijn vrouw gevallen. Hij wilde niet met ons terugkeren, want in de week is zijn ‘job’ om ‘zijn geluk te beproeven’ om te kunnen studeren.
Dit weekend was hij niet in het park. Het gerucht deed de ronde dat hij misschien was overgestoken. Gisterenavond heb ik de bevestiging gekregen: ‘Hello Diego, my father 2, I’m in UK’.
Wij hebben geluk gehad, Charles! Het geluk dat deze knul een wil heeft, groter dan alle beproevingen, dat deze knul maar één doel had: zijn moeder treugvinden. Het geluk dat hij niet geëindigd is in de maffieuze netwerken, die, zoals je weet nooit stoppen met hen aan te spreken en hen te rekruteren! Het geluk dat hij niet gestorven is in een vrachtwagen…
Hij was minderjarig, jij had de plicht hem te beschermen… en je hebt het niet gedaan. Jij hebt echt geluk!
Als bijlage vind je twee schrijfsels van zijn hand, de eerste heb ik teruggevonden op tafel de eerste dag, mijn bloed stolde. De tweede heeft hij gemaakt voor mijn verjaardag vorige week. Het verschil tussen die twee, is enkel menselijkheid, Charles!
Nog een prettige dag

PS Mocht je een vertaling willen, ik kan die in pb sturen. Ik wens het je werkelijk toe dat jij op een dag ook een tekst van die schoonheid mag ontvangen.