De deur gaat open en ik zie een dame van 89 jaar met een glimlach op haar gezicht gegrift

Gisterenavond, zoals ik nu al een tijdje doe, was ik chauffeur. 4 Jonge gasten naar Etterbeek, naar twee verschillende adressen, 4 jongen gasten naar Laken, en dan een laatste keer naar het park, geen gastgezinnen meer te vinden. Ik maak me klaar om weer naar huis te gaan als Adriana me zegt dat ze nog een laatste rit nodig heeft, het was bijna middernacht. Ze was erin geslaagd, met haar gewoonlijke vriendelijkheid, een persoon aan de andere kant van de lijn te overtuigen 3 jonge gasten te herbergen, in plaats van 2, omdat ze dikke vrienden zijn en ze er tegenop zag hen te scheiden. Op weg naar Watermaal-Bosvoorde…

Een telefoontje bij aankomst om de verdieping te weten en toen: verrassing! De deur gaat open en ik zie een dame van 89 jaar met een glimlach op haar gezicht gegrift. Het was een dame in een rolstoel, die duidelijk de gevolgen droeg van een herseninfarct. Ze verplaatste zich door het wiel van haar rolstoel te doen draaien door enkel haar rechterarm te gebruiken. Een gevoel van bewondering en respect overviel ons, de gasten en mezelf. Josiane verwelkomde ons alsof we elkaar al eeuwen kenden, toonde ons de kamer. “Duw de tafel tegen de kast, leg een matras naast het bed, kom in mijn kamer en neem een andere matras. Help me even zoeken naar een hoeslaken, en hier de hoofdkussens. Volg mij maar, hier is de badkamer, willen ze een douche nemen? Het toilet is er juist naast. Ah wacht, we moeten een fles water in het toilet zetten, zut, ik vind ze niet. Wat doen we dan? Ik stel voor dat een klein Tupperware-potje ook zal lukken.” Ze was gerustgesteld. Ze eindigde met: “Kom mee naar het salon, hier is de wifi-code, ik kan me voorstellen dat ze die wel erg nodig hebben.” Dat allemaal onder onze schitterende blikken? Josiane, ondanks haar handicap, sprak en verplaatste zich met een ontstellende energie. Ze lachte gemakkelijk. We hebben wat gepraat. Ze bevredigde mijn nieuwsgierigheid. Ik wilde weten hoe zij in het circuit van de overnachtingen voor migranten terechtgekomen was. Haar antwoord kon niet eenvoudiger zijn: “Mijn dochter ontvangt gasten, mijn kleindochter ontvangt, dus waarom ik niet? Weet u, mijn ouders weren verzetslui, ze hebben allebei 7 maanden gevangen gezeten omdat ze joden geherbergd hadden. Ik hield met toen met het huishouden bezig, ik was 15 jaar!” Haar bruisende blik en haar spraak verhogen haar charme, haar generositeit en haar goedheid zijn tastbaar. Toen ik haar vroeg voor hoelang ze haar gasten wilde houden, antwoordde ze me: “Zeker tot woensdagochtend, want met die aangekondige politie-actie, moeten ze veilig zijn.” U begrijpt dat Josiane de activiteiten van het Burgeplatform op facebook volgt. Bless Josiane. Ze is verbazingwekkend. Ik heb afscheid moeten nemen van Josiane en haar gasten rond 1u. ’s ochtends, ik vertelde haar dat ik snel moest gaan slapen omdat ik een belangrijke afspraak had in het ziekenhuis de volgende ochtend, ik bedoelde eigenlijk enkele uren later. Het beeld van deze dame heeft me onderweg naar huis niet losgelaten, ik heb zelfs over haar gesproken met mijn kinderen en mijn naasten. Vandaag, op het einde van de namiddag, zag ik een gemiste oproep van Josiane, ik heb haar snel teruggebeld. “Goeiedag Josiane, hoe gaat het met u? Ik zie net uw oproep, moet ik iets vertalen voor uw gasten?” en Josiane repliceert: “Alles gaat hier heel goed, ik heb hen een kaartspel gegeven en domino. Ze schijnen zich goed te amuseren. Er is een dame komen koken vandaag. En er is ook mooie Soedanese muziek (je kon dat inderdaad horen). Het vertalen dat is in orde, ik doe het met google en dat werkt heel goed. Ik belde u in feite om te weten of uw medische onderzoeken goed zijn verlopen.” Dat was zo onverwacht, dat ik mijn tranen niet kon inhouden. Woorden schoten mij te kort om haar te bedanken van zo attente te zijn, zo waakzaam, simpelweg zo menselijk. Vandaag is er een nieuwe levensles toegevoegd aan die lange lijst van mooie ervaringen die we via het platform beleven en die van ons (we proberen het toch op zijn minst) betere mensen maken. Het geven uit zichzelf, dat is wat het mooiste is. Bedankt Josiane, uit de grond van mijn hart.