Wij waren zijn eerste gastgezin, hij was onze eerste gast

Ik sta te springen om het goede nieuws te verkondigen: onze allereerste gast heeft vandaag een verblijfsvergunning van vijf jaar gekregen in het Verenigd Koninkrijk! Hij komt uit Eritrea en had vóór zijn tussenstop in Brussel enkel in Griekenland verbleven. Dat helpt wellicht ook …

Hij was begin oktober in Brussel aangekomen, stak een maand later het Kanaal over en kreeg vandaag een verblijfsvergunning voor vijf jaar. Ik weet dat dit eerder uitzondering is dan regel, maar het doet goed te weten dat de Engelse droom voor sommigen geen utopie blijft.

Ik ben geen superactieve kolibrie. Af en toe bied ik onderdak. Ik speel chauffeur wanneer ik in Brussel ben, deel posts met inzamelingen, stuur mails … Ik doe wat ik kan met mijn werk, de kinderen, mijn leven … Te weinig naar mijn zin. Vaak voel ik me ‘schuldig’ wanneer ik lees hoe iedereen zo veel geeft en blijft geven.

Toen G. twee dagen bij ons verbleef met zijn vriend die hij een uur daarvoor in het park had ontmoet, was hij net aangekomen in Brussel. Wij waren zijn eerste gastgezin, hij onze eerste gast. Het hele onderdakavontuur was nieuw voor ons. We waren er niet helemaal klaar voor. We doken in onze kasten om wat kleren bijeen te scharrelen, een kleine rugzak enz.

Daarna bleven we met elkaar in contact via Messenger. Vanavond contacteerde hij me om het goede nieuws te vertellen. Toen ik “I am happy today” las, en “Thanks for your great help and support”, vervloog mijn schuldgevoel van ‘te kleine kolibrie’ een beetje. Ik weet wel dat er geen happy end nodig is om te beseffen dat elk klein gebaar van solidariteit het verschil kan maken voor iemand … maar toch, happy ends doen iedereen zo’n deugd!

En daarom wil ik vanavond zeggen aan iedereen die deze pagina leest, maar die de stap niet durft te wagen en denkt dat zijn mini-inspanning het verschil niet zal maken of 1001 goede en minder goede redenen heeft om er niet voor te gaan: DOEN!!! DOEN!!! DOEN!!! DOEN!!!!!!

Al was het maar voor een nacht. Ga ervoor, bied onderdak aan of word die chauffeur waardoor een ander gastgezin iemand kan laten overnachten. Mest je kasten uit, koop een doos tandenborstels en geef ze af bij een van de magazijniers … of doe een van die vele andere dingen!

Een nacht in de warmte in plaats van buiten, een dik paar kousen aan je voeten, een douche nemen, je tanden poetsen … Allemaal hele gewone, kleine dingen die een wereld van verschil kunnen maken en waardoor hun zware lange reis een beetje menselijker wordt.

Al die solidariteit zal de bommen, de wapenverkoop, de economische en politieke crisissen niet stoppen, maar een klein gebaar kan weer hoop, moed en een gevoel van waardigheid geven, en dat is van onschatbare waarde!

Bedankt, G., om me daaraan te herinneren (ik had vanavond duidelijk nood aan meer dan een glimlach en een ‘thank you’)!

Bedankt aan het burgerplatform en aan die witte engelen voor dit ongelooflijke geschenk! Dankzij jullie voel ik me meer mens(elijk).