Het is gek wat je allemaal kan vertellen met enkele woorden Engels…

14u10. Ik heb A. zonet teruggebracht naar de bushalte richting Noordstation. Hij bedankte me hartelijk en zei daarbij ‘Mummy’. Mummy, mama. Dat ontroerde me.

Al de jongeren die ik regelmatig opvang, hebben de leeftijd van mijn kinderen. Rond de 20 jaar. De jongste was 15 jaar. Ze zijn allemaal ver weg van hun moeder, hun vader, hun broers en zussen. Ik voelde vanochtend zo’n desillusie bij A., onzekerheid, twijfels, niet weten waarheen. Hij vertelde me over de controles in het openbaar vervoer, over de arrestaties, over zijn vader die in zijn land vijf maanden in de gevangenis had gezeten en sindsdien nooit meer helemaal aanwezig was… Het is gek wat je allemaal kan vertellen met enkele woorden Engels…

T. slaapt nog altijd. Hij kwam gisteren ziek bij me aankloppen. Ik werk thuis vandaag, zodat hij kan uitrusten. Morgen zal het niet lukken. Altijd als ze vertrekken, ben ik ongerust. Gelukkig zijn wij er.

Iedereen die bij mij overnacht, vindt dat de Belgen “good people” zijn. Omdat ze mensen zoals jOns ontmoeten, die hen opvangen. Laat ons steeds talrijker zijn om hen op te vangen, zodat er nooit meer iemand onzeker hoeft te zijn in de Brusselse nachten.