-Porte d’Ulysse – bij het ontwaken hebben alle mensen hetzelfde gezicht

Bij het ontwaken hebben alle mensen dezelfde puisten, hetzelfde gezicht gezwollen en verfrommeld. Hoe voelt het om een onbekende stem te horen zeggen: “hello, time to wake up, bonjour, salam aleikoum”? Dan in een tweede ronde, in de derde ronde, om een hand op hen te voelen, indringend maar voorzichtig, op hun been, hun schouder? en over hen een van die vier onbekende vrouwen te ontdekken die herhaalt: “Hello guys, time to wake up”? terwijl Karim de rolluiken opendoet.

Ik heb deelgenomen vanmorgen in de nasleep van het team, en uitte deze zinnen, vijftig, honderd keer, in verlegenheid gebracht om hen uit hun herstellende slaap te trekken, een slaap als toevlucht. Er zijn er die zich terugvouwen onder het laken, het deken, enkele minuten winnen voor een nieuwe lange dag, zij die een oog openen, een slapende wenkbrauw, een grom of een glimlach lanceren. Er is hij die op zijn voeten springt en naar de douches gaat, of hij die vastgelijmd aan zijn telefoon slaapt, hij van wie zijn zak gestolen is en die geen broek meer heeft, zij die vragen of ze kousen kunnen krijgen, zij die nog enkele uren willen slapen omdat ze terugkomen van hun “chance” die hen niet heeft toegelachen, er is hij die de lakens netjes weer opvouwt, al zingend…

bij het ontwaken hebben alle mensen dezelfde kop en hebben ze enkele seconden nodig om weer tot de wereld te keren. En wat een wereld! Ik heb meegeholpen aan het zachtst mogelijke ontwaken van al deze jongens, was verzameld en dekens teruggeplooid terwijl intens denkende aan Francken en Michel, ik heb de grote Karim en enkele vrijwilligers ontmoet, de ploeg van het ontbijt gekruist, hun goede koffie gedronken, – geen tijd om te praten, ze smeerden stevig boterhammen- , gebabbeld met een Nigeriaan van oorsprong uit Benin, in het voorbijgaan hallo gezegd, een Ethiopiër vergezeld in de tram, opnieuw een Troaré opgemerkt uit Mali waarvan ik eindelijk de voornaam Amina heb verstaan.

In de ochtend, hebben alle mensen hetzelfde gezicht. Ik heb veel geleerd, na deze keer nog eens, tijdens mijn eerste passage in de Porte d’Ulysse. Ik hoop echt dat er een oplossing komt na 29/4. Verdriet, opstand, hartelijkheid, broederlijkheid, ik was tevreden om de lakens ‘linnen van Brussel’ te verzamelen terwijl ik bedacht dat een miniscuul deel van mijn belastingen deze lakens financiert en betaalt voor de dienst om ze te reinigen en terug te brengen, onberispelijk. Ik heb liever dat mijn deel van belastingen daarvoor dient dan voor het vroegtijdig vervangen van F-16’s. Bravo voor de enorme menselijke steun van het Platform. En politici, worden we wakker?