Haal je de schouders op en zeg je “I’m no family”?

Nadat al onze gasten naar Engeland vertrokken waren en ons huis leeg achterbleef, dachten we dat het misschien beter was om geen nieuwe mensen meer op te vangen. We hadden ons steentje bijgedragen, niet? Bovendien zouden we nooit meer zulke toffe jongens tegenkomen als ‘die van ons’. Dus genoten mijn man en ik volop van de teruggekeerde rust. Gedaan met taxi spelen! We konden weer naar het nieuws kijken, lastminute-uitnodigingen aanvaarden en vanuit onze luie zetel toekijken hoe de wind door de takken van de treurwilg speelt. Ook een lekker stukje spek op de barbecue behoorde weer tot de opties! Pure luxe dus, na acht maanden logés in huis.

Maar dat was vóór we naar Porte d’Ulysse gingen … Na enkele oproepen op het platform hadden we ons die zaterdag immers als nachtwaker opgegeven. (Ik wou toch nog iets doen. En trouwens, wat kon er gebeuren: ik zou toch niet met vijftien logés naar huis terugkeren?) Maar wat doe je als een tiener naar je toe stapt en zegt dat hij op zoek is naar een gezin of je een papier onder de neus steekt waarop geschreven staat ‘I’m looking for a family’? Geef je hem het adres van de gezinsbond? Haal je de schouders op en zeg je “I’m no family”? Loop je gillend weg? Tenzij je een hart van steen hebt, geef je toch je gsm-nummer, just in case, niet?

En dan hoef je natuurlijk niet verwonderd te zijn dat je de avond zelf nog telefoon krijgt van het park: “Ik heb hier enkele jongeren die vragen of ze bij jullie mogen komen overnachten. Ze zijn met vier”. En om je direct in het diepe te gooien: “Kun je ze komen halen, we hebben geen chauffeurs?” Of wat had je gedacht? Daar zaten we dan, met vier gasten die om elf uur ‘s avonds boterhammen met choco naar binnen schrokten en ons vertelden dat ze ‘s morgens enkel melk dronken!

Maak je echter vooral geen zorgen over ons. Met onze ervaring lukt het wel om de nodige afstand te nemen, onze leefregels op te leggen en onvermurwbaar te blijven wanneer ze ons op eender welk tijdstip opbellen om te vragen of ze bij ons mogen komen! Echt waar! Ach, die arme stakkers, ze beseffen nog niet in welke ‘family’ ze terechtgekomen zijn!

P.S.: Oh, maar wat zijn het toch weer schatjes …!