Ik besef nu dat de blik van A. droevig is. Niet bescheiden of ingetogen, gewoon ontzettend droevig.

A. is terughoudend, dat hield ik mezelf voor.
Of misschien eerder ingetogen? Ik wist het niet goed.

Hij bewaarde altijd een zekere afstand tussen zichzelf en de anderen,
maar toch was hij zeer aanwezig, in stilte.

Toen hij en zijn vrienden het volgende weekend terugkwamen,
waren we blij elkaar terug te zien.
We hadden al mooie, eenvoudige momenten doorgebracht samen.

Iedereen kende zijn plek al.
Ze waren luchtiger dan voordien.

We hielden een fotosessie in de tuin.
De foto’s waren mooi en grappig.
Ik zag A. oprecht glimlachen.

Dinsdagavond moest ik ‘Toto le héros’ bekijken voor het werk.
Ik voelde me nieuwsgierig en gegeneerd tegelijkertijd:
hoe zouden mijn buitenlandse gasten het toppunt van Belgisch surrealisme kunnen begrijpen?

Uiteindelijk vertrok de een na de ander naar het terras om muziek te luisteren en te praten.

Behalve A. Hij bleef bij mij.

In stuntelig Engels probeerde ik de scènes voor hem te vertalen, en toch bleef hij zitten. Hij was zeer aandachtig.

Na de film stel ik voor hem de foto’s te sturen via Whatsapp.
A. antwoordt dat hij geen gsm heeft.
Hij vertelt stilletjes dat hij geen contact heeft met zijn familie.

Ik besef nu dat de blik van A. droevig is.
Niet bescheiden
of ingetogen,
gewoon ontzettend droevig.

Ik ga dus op zoek naar een smartphone en met de hulp van twee vriendelijke tovenaars krijg ik er een te pakken.
Een week of twee, drie later wil ik A. het toestel geven als verrassing.
Zijn blijheid is net zo voorzichtig als zijn droefheid, maar ze is er wel.
Ik zeg hem dat hij zijn moeder zal kunnen bellen.

A. antwoordt dat er in zijn dorp geen internet is.
Wat voel ik me stom.

Ik koop belkrediet op Skype.
Natuurlijk kan ik dat niet voor iedereen doen.
Waarom dan wel voor hem? Ik weet het niet.

Uiteindelijk vertelt A. me dat hij zijn land zo lang geleden ontvlucht is, dat hij zelfs niet weet waar zijn moeder is. Er is geen enkele manier om haar te bereiken. Helemaal alleen, aan de andere kant van de wereld.

Sinds 22/7 zit A. in het gesloten centrum van Merksplas.

Ik ben zijn enige familie.
Help mij, zodat hij zich niet nog meer alleen voelt op de wereld dan hij al was.

Ik zou graag een geldinzameling houden om kleren en toiletartikelen te kunnen kopen voor hem. En belkrediet, zodat hij zijn vrienden kan bellen.
Uit waardigheid en vriendschap.