Ik besef nu dat de leegte die hij achterliet, eigenlijk goed gevuld is :)

Hij is niet mijn eerste logé die er aangekomen is. Ook mijn andere Zonnestraaltje dat erheen wilde trekken, is er al. Net zoals verschillende andere jongens en meisjes die één of meerdere keren langskwamen. Maar nu … Wow! Hoe zal ik het zeggen? Zonnestraaltje 4, die kleine jongen die ik zo’n zes maanden geleden opviste toen hij niet erg stabiel was, is eindelijk (of al?) aangekomen op zijn bestemming. Het werd tijd, want hij was zijn levenslust opnieuw kwijtgeraakt. Sinds woensdag huil ik, lach ik,  soms zelfs beide tegelijk. Het is verschrikkelijk, het is fantastisch. Ik ben gelukkig en bang, allemaal tegelijkertijd.

 

We hadden onze meningsverschillen, we hebben talloze keren gegierd van het lachen en ook wel eens gehuild. We praatten over talloze onderwerpen en we hertekenden de wereldkaart om ze beter in balans te brengen. Van al mijn gasten heeft hij me het meeste geleerd. Bij hem was ik niet in staat om de emotionele afstand te bewaren zoals me werd aangeraden, want ‘alleen een dak, een bed en wifi’ was lang niet voldoende voor zijn enorme leegte. “You are like my sister, my mother, you are all my family … you are everything for me. I will never forget all the family for the help, but you … you saved my mind.”

 

Ik nam het mezelf kwalijk, want ik had het gevoel dat ik hem tegenhield. Ik nam het hem kwalijk dat hij die tsunami had veroorzaakt. Maar uiteindelijk zwichtten we en besloten we dat we elkaar hadden ontmoet om een reden, dat we moesten doorzetten en dat we later onze wonden wel zouden verzorgen.

 

Nu is hij in veiligheid. Al enkele dagen lang klinkt zijn stem gelukkig en lijkt zijn geest bevrijd. En ik besef nu dat de leegte die hij achterliet, eigenlijk goed gevuld is.