En ik denk bij mezelf: ik moet met hem trouwen. En snel.

Ik kan momenteel geen vluchtelingen opvangen. Maar ik lees jullie verhalen, die me hoopvol en gelukkig stemmen. 

Ik heb het er al met mijn partner over gehad om ook onze deur open te zetten, zodra we onze eigen plek hebben.
Op een dag zei hij: “Ik heb eens nagedacht over je plan om vluchtelingen op te vangen …”

Lichtjes ongerust wachtte ik op de rest van zijn zin. Hij werkt ’s nachts, we willen een gezin, we zijn nooit thuis. Het vraagt tijd. We hebben geen geld (omdat ik alle achtergelaten dieren die ik tegenkom, meebreng naar ons appartement). Bovendien heeft hij rust nodig voor zijn creatieve werk. Een koptelefoon, een scherm, achter gesloten deuren.

En dus wacht ik.

“Ik heb eens nagedacht …  Ik denk dat het het beste zou zijn als we daarvoor een aparte kamer inrichten in ons nieuwe huis. We kunnen dan met twee stapelbedden een minislaapzaal maken. Zo hebben we vier plaatsen voor een gezin of zo.”

En ik denk bij mezelf: ik moet met hem trouwen. En snel.

Bedankt gastgezinnen, iedereen die solidair is, vrijwilligers, bedankt dat jullie er zijn. Bedankt om ons uit onze comfortzone te halen. Bedankt voor de inspiratie. Bedankt om de wereld beter te maken. Jullie zijn geweldig.

Tot binnenkort