Beetje bij beetje is het geluid van de regen ondraaglijker geworden

Vanavond regent het. 

Toen ik klein was, had ik een velux in mijn kamer. Ik hield ervan om naar het geluid van de regen te luisteren. Het gaf me een veilig gevoel …

Ik luister nog steeds graag naar het geluid van de regen. Het herinnert me eraan dat ik veilig en warm binnen zit, omringd door mensen die me dierbaar zijn.

Maar beetje bij beetje is het geluid van de regen ondraaglijker geworden.

Ik had me aangemeld bij het burgerplatform.

Het geluid van de regen begon harder en harder te worden, en deed me erbij stilstaan dat ik lekker warm binnen lag, terwijl kinderen die hun hebben en houden hadden achtergelaten voor een betere toekomst, op straat sliepen …

Op een dag werd het geluid van de regen ondraaglijk. Ik heb mijn telefoon genomen en een sms naar een onbekende gestuurd, die 2 jongens naar mij heeft gestuurd.
Zo is het allemaal begonnen.

Sommige vrienden en familie hebben me gesteund, respect getoond, me bewonderd (waarom heb ik nooit goed begrepen, het enige wat je moet doen, is je deur openstellen …)
Anderen hadden er zo hun twijfels bij, hadden schrik of hadden hun oordeel klaar (ze waren gelukkig met weinig …).

Aan al wie met twijfels zit, zou ik graag vertellen over mijn reis naar het VK.
Ik ben enkele dagen naar daar gegaan om de belofte in te lossen die ik had gemaakt aan de jongens, de laatste keer dat ik hen zag: “See you in the UK!”

Overal waar ik kwam, ben ik als een ‘special guest’ in de watten gelegd. Uren hebben ze in de keuken gestaan om voor mij te koken. En hoeveel het ook kostte, ze zijn me helemaal aan de andere kant van de stad komen ophalen, hebben de bus voor mij betaald, het eten, de drank. Bij niets mocht ik helpen, niet in de keuken, niet bij de afwas …

In het VK geraken was hun droom! Sommigen hebben nieuwe moed en dromen van studeren of werk. Anderen voelen zich nog steeds vertrappeld door de Europese migratiepolitiek en slagen er niet in om zichzelf anders te zien dan een stuk vuil dat men van het ene land naar het andere stuurt.

Ik kan daar niets aan veranderen, ik zal de wereld niet redden (en wie me kent, weet hoe moeilijk ik het vind om die gedachte te aanvaarden), maar onderdak bieden is vooral dit: een beetje menselijkheid teruggeven aan wie zich niet langer mens voelt. Een open deur wanneer alle andere deuren gesloten blijven. Een beetje hoop voor wie de hoop had opgegeven. Betekenis geven aan het woord ‘solidariteit’. Iets teruggeven van dat fortuinlijke geboorterecht aan wie minder geluk heeft gehad. 

In het VK hebben we zaadjes geplant: “We beseffen dat jullie wachten zonder te weten wat er op jullie afkomt, met de angst voor deportatie. Maar probeer er het beste van te maken. Leer Engels, doe aan sport in het opvangcentrum voor vluchtelingen, werk aan jullie verhaal …”
De zaadjes zijn geplant. Wie zal oogsten, zien we wel …

Doelloos wachten is bijna even dodelijk als de mislukte vluchtpogingen.
Het is een dubbel gevoel. Jongens die net zo hard verloren lopen als in Brussel nu hun hoofddoel is bereikt. Ze wachten in onzekerheid over hun toekomst, zonder dromen, zonder duidelijke doelen. Europa heeft hun alles ontnomen, tot hun hoop toe.

Anderen komen er beter uit, dromen van studies en werk en doen er alles aan om te slagen.
In het vliegtuig vloeien de tranen. Al die emoties, positieve en negatieve. Dat vreselijke gevoel van onrechtvaardigheid in deze wereld. Onbegrip voor de huidige politiek, voor al die mensen die enkel maar aan hun eigen comfort denken, aan hun eigen welzijn, ten koste van anderen.

Ik schaam me ook een beetje omdat ik deze mensen in de steek laat, ondanks mijn goede bedoelingen. Ik schaam me wat minder sinds ik jullie ken, maar dan nog. Ik kan terug naar huis, naar het comfort. Ik met mijn muizenissen die enorm lijken, maar eigenlijk niets voorstellen!

Wanneer ik uitgehuild ben (en de stress weggeëbd zal zijn), zal ik toch het gevoel overhouden gegroeid te zijn door deze reis. Het toont aan hoe belangrijk wat we doen in België is! We denken hun onderdak, wat eten en wifi te bieden, maar voor hen betekent het dat ze bestaan voor iemand, dat ze weer een stukje mens worden in plaats van een pion op het Europese schaakbord.

Wat een levensles! Die jongens die niets hebben, maar me zo veel hebben gegeven …
Ik kan gerust stellen dat onderdak bieden me heeft veranderd. Het heeft mijn geest geopend, maar me ook aan het piekeren gebracht.

Ik heb onrecht in de ogen gekeken en moet leren het te aanvaarden!
Ik ben op de juiste plek geboren en heb zo veel geluk gehad.
Ik wist dat al, maar nooit is het zo hard doorgedrongen. Mijn grootmoeder liet steeds een plek vrij aan de tafel voor wanneer een vreemde aan de deur zou aankloppen.
We zouden dat allemaal moeten doen …

Verder dan de solidariteit gaat het erom de migrant, vluchteling of transmigrant een voornaam en een gezicht te geven.

Dus voor al wie het geluid van de regen niet meer verdraagt: bied onderdak.
Je zal er niet zonder schade uitkomen, maar je zal ook groeien als mens.

Kan je geen onderdak bieden? Schenk dan je oude telefoons, je smartphones, zet je in voor het platform, steun je buurman die onderdak biedt … En wie weet zullen die jongens ooit voor je koken en zullen ze een maaltijd overslaan om je busrit voor jou te kunnen betalen, of een koffie.

Die dag zal alles wat je voor hen hebt gedaan, echt betekenis krijgen, zal je wereld op zijn kop staan als nooit tevoren en zal je geloof in de mensheid hersteld zijn!

Galatomi Obbooleessa, Sii jalladha guys!