We hebben al vaker vluchtelingen opgevangen, maar nu besef ik pas echt hoe goed we op elkaar lijken.

Door het risico op sneeuw werk ik vandaag thuis.

Door datzelfde risico op sneeuw heb ik vandaag vier gasten in huis.

M, A, Y en N komen uit Soedan en dromen ervan om Engeland te bereiken. 

Gisterenavond legde ik hun na een korte kennismaking enkele huisregels uit (elektriciteits- en waterverbruik, relatief vroege avondklok om de veertien maanden oude Lou wat slaap te gunnen en zittend plassen, zelfs voor stoere binken). Daarna gaf ik hun de wificode, toonde ik hun de kickertafel, de koelkast enz. Je kent dat wel, de gebruikelijke routine.

Deze ‘morgen’, rond 14 uur, staan ze een voor een op (behalve Y) om zich te scheren, een banaan te eten en een kop koffie of thee te drinken. Ze werpen ons een aarzelende ‘Good morning’ toe, waar we altijd kostelijk om moeten lachen, aangezien de dag soms wel negen uur eerder begon.

Elk om beurt lopen ze de keuken binnen. De eerste tastbare en persoonlijke ontmoeting met onze gasten voor ze weer naar boven gaan. 

N en A hebben het klassieke parcours doorlopen. We kennen het ondertussen, maar het doet telkens weer pijn om hun verhaal, dat ook het verhaal van zovele anderen is, te horen. Een parcours met dezelfde afwijzingen, hetzelfde wantrouwen, dezelfde gevaren, dezelfde gruwelijke dood waaraan ze soms meermaals ternauwernood wisten te ontsnappen en dezelfde zelfopoffering die hen ertoe aanzet om niet op te geven. N en A zijn verzot op kickeren en spelen heel wat wedstrijdjes met onze oudste kinderen, Colin en Noam, die in hen geduchte tegenstanders gevonden hebben om die onfortuinlijke eenarmige en eenbenige mannetjes in alle mogelijke richtingen te draaien om het balletje genadeloos in het doel van de tegenstander te knallen.

M is anders. Om te beginnen spreekt hij perfect Engels. Hij voelt zich meer op zijn gemak en houdt zich niet steeds op de achtergrond. Hij discuteert graag, is overal in geïnteresseerd (zelfs in de ‘magie’ van onze Bialetti-percolator) en heeft een verfijnd gevoel voor humor. We lachen altijd dat hij Engeland niet zal zien liggen en uiteindelijk op de Noordpool zal belanden omdat hij bijziend is en geen bril meer heeft! M heeft een totaal ander profiel. Hij is ongeveer even oud als ik. Achter mijn bureau heb ik me al een aantal keer afgevraagd wat er zou gebeuren als hij mijn plaats zou innemen aan de computer en hoelang het zou duren voor mijn collega’s onze list zouden doorhebben. We hebben immers dezelfde opleiding gevolgd en hetzelfde professionele traject doorlopen. Voor zijn job golden dezelfde diplomavereisten en zelfs onze functiebeschrijving is gelijkaardig. Logisch ook. Grote bedrijven zijn nu eenmaal op zoek naar dergelijke profielen, of het nu in Brussel is of in Soedan.

Y is ook atypisch. Maar niet op dezelfde manier als M. Hij is wellicht bijna dubbel zo oud als N en A. Ik schat hem ongeveer vijftig. Hij heeft al een en ander meegemaakt en is duidelijk getekend door het leven. Maar als hij met zijn brede glimlach en doorleefde stem met Lou of Sasha speelt, lijkt hij wel een opa die dol is op de kinderen voor al wat zij hem kunnen bijbrengen en omgekeerd.

Uiteindelijk is me duidelijk geworden wat me deze keer zo getroffen heeft. We hebben al vaker vluchtelingen opgevangen, maar nu besef ik pas echt hoe goed we op elkaar lijken. Diep vanbinnen weet ik dat iedereen van de ene op de andere dag vluchteling kan worden. Het is niet noodzakelijk iets waar je voor kiest. Vaak zijn het de omstandigheden die je ertoe aanzetten om alles wat je altijd gekend hebt achter te laten en je (utopische?) droom op een betere toekomst na te jagen. M, A, Y en N zijn net als wij: ikzelf, mijn vrouw, onze kinderen, onze ouders, onze familie, onze vrienden, onze collega’s, de vele onbekenden die elke dag ons pad kruisen, de vrijwilligers … Het is dan ook allesbehalve RECHTVAARDIG. 

Ik begrijp niet dat het voor velen zo moeilijk te vatten is dat het niet RECHTVAARDIG is. 

Op deze winterse dag hebben we onderdak geboden aan onze gelijken. Maar wanneer zullen de ‘anderen’ beseffen dat er een transmigrant in elk van ons schuilt? Hoe kunnen we de Mens duidelijk maken dat er niet zoiets bestaat als ‘zij’ en ‘wij’, maar dat leven een basisrecht is voor IEDEREEN? 

Tot slot wil ik terugkomen op wat Edgar S gezegd heeft op La Première. Hij had het over de ‘waarde’ van een migrant. Wel, volgens mij is die onschatbaar! Migranten zijn immers net als wij en wij zijn net als zij!