Ik ben niet de eerste die dit meemaakt …

Op 23 januari 2019 was het berekoud.
Het land lag bevroren onder een koppig laagje ijs.

Ik ging in op een opvangoproep voor iemand die net uit het ziekenhuis kwam, maar ik wist niet waarom.

D. kwam naar mijn huis, dat ook het zijne werd.

Hij had drie dagen vastgezeten in een voertuig, de laatste 24 uur bewusteloos. Jullie herinneren het jullie vast nog. Zijn voeten zaten geklemd. Hij kon amper nog stappen.

Dankzij een solidaire arts en kine, vele bezoekjes van gastvrouwen en vrijwilligers en dankzij heel wat andere gezinnen die hun steentje bijdroegen, hebben we hem weer op de been gekregen.

De vrienden van D. kwamen op bezoek en werden ook habitués.

D. redde zelfs een gewonde duif, die hij verzorgde in het hok achter in de tuin. Hij bezocht zelf ook regelmatig een vriend in het ziekenhuis.

Hij hoopte op een toekomst in België. Maar na zes maanden uitzichtloosheid, desillusies, af en toe wat neerslachtigheid, besloot hij om zijn kans te wagen in een ander land.

Op een dag dat de thermometer 35 graden aangaf, lukte het hem zijn nieuwe bestemming te bereiken.

Tussen zijn aankomst en zijn vertrek bij mij liggen 50 graden en 6 maanden.

Ik ben niet de eerste dit meemaakt … Mijn gevoelens zijn als een rollercoaster. Het ene moment voel ik me droevig, dan weer blij of dankbaar. Ik denk aan alles wat we samen hebben beleefd.

Deze ontmoeting heeft me zo veel bijgebracht. D. is een kunstenaar, een dromer, staat altijd klaar voor anderen. Verdorie, ik zal hem missen!

Maar kom, yallah, we gaan door!!!