Hun levens vullen mijn hart.

Ik heb nu twee jaar lang bijna non-stop vluchtelingen opgevangen (op twee onderbrekingen van vijftien en tien dagen na). Om deze verjaardag te vieren ga ik misschien een pauze inlassen, want mijn laatste vriend is net vertrokken …

Ik wou iets schrijven om deze twee jaar te vieren. 

Maar er zijn zo veel zaken om neer te schrijven, zo veel intense menselijkheid, zo veel onvergetelijke ontmoetingen, zo veel liefde, zo veel tranen en angst en zo veel gelach.

Ik zou elke ontmoeting tot in de kleinste details willen omschrijven, elke mens met wie ik hand in hand heb gelopen, elk verhaal.

Maar details hebben jullie zelf vast meer dan genoeg.

En dus ga ik vaag blijven.

Over de golf van menselijkheid die dit platform en zijn initiatiefnemers hebben doen opwaaien bij ons allemaal.

Over de golf van liefde die me overspoelt telkens als ik aan M. denk, mijn teergeliefde ‘broertje’, aan zijn mama die een beetje de mijne is, aan mijn schatje A., aan mijn jonge broer H, aan mijn sister A, aan mijn zusje L van wie ik niets meer heb gehoord, aan mijn dierbare S, aan mijn lieve M, aan mijn vriend Ab, aan H en zijn dochtertje die bij vrienden verblijven en zo ons leven nog steeds opvrolijken, aan J, S, D, F … en aan alle andere letters van het alfabet die op adem gekomen zijn bij ons, gesnurkt en gehuild hebben, gedroomd in onze tot logeerkamer omgetoverde woonkamer, die in mijn huis, dat ook het hunne werd, hebben gegeten, gekookt, gedanst, gelachen, ons vertrouwen hebben geschonken, hun ervaringen hebben gedeeld, hebben gepraat, getwijfeld en met veel respect en discretie hun leven hebben verweven met dat van mij.

Hun nachtmerries en hun dromen, hun geur en hun hoop hangen voor altijd in mijn huis, dat ook van hen is.

Hun levens vullen mijn hart. 

Bedankt iedereen en tot snel!